ป่วยครับ คนที่อาจจะเป็นของผมคนเดียวก็ป่วย ใจตรงกันจริงๆ สิวก็ขึ้นที่เดียวกัน ป่วยก็ป่วยเหมือนกัน
---
ถึงจะป่วยขอเมาท์ระบบการแพทย์ประเทศไทยหน่อยเหอะ
ไปหาหมอตั้งแต่เที่ยงกว่าๆ รอจนหลับแล้วหลับอีกก็ยังไม่ถึงคิว กว่าจะรักษา กว่าจะรับยาปาเข้าไปบ่าย 3 โมง
นี่ขนาดเป็นโรงพยาบาลเอกชนนะ ถ้าเป็นของรัฐบาลผมคงตายไปเลยไม่ต้องรักษาแล้ว
--
เมื่อคืนคุยกับกอล์ฟ ก็คุยกันหลายเรื่องแหละ แต่เรื่องที่เครียดที่สุดคือเรื่อง การก่อการร้ายภาคใต้ (โอคุยกันเรื่องมีสาระเป็นด้วย)
ในมุมมองของผม ผมว่าการก่อการร้ายภาคใต้ เป็นการก่อการร้ายที่ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆแล้วทำไปเพื่ออะไร หลายคนอาจจะเถียงผมว่าก็ก่อการร้ายเพื่อแบ่งแยกดินแดนนะสิ แค่นี้ไม่รู้หรือไง ไม่เคยดูข่าวหรือไง ข่าวออกอยู่ทุกวันว่าทำเพื่อแบ่งแยกดินแดน
ใช่ครับผมไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ แล้วผมคิดว่า(ผมคนเดียวนะครับ) แม้แต่รัฐบาลก็ไม่รู้ คนที่รู้จริงๆอาจจะมีเพียงคนที่ก่อความไม่สงบในภาคใต้ก็ได้ ทำไมผมถึงบอกว่าไม่รู้เหรอครับ เพราะการก่อการร้ายที่ภาคใต้เป็นการก่อการ้ายที่ไร้สาระ ก่อการร้ายเพื่อความไม่สงบเท่าน้น
คิดง่ายๆนะครับ อย่างกลุ่มก่อการร้ายอื่นๆ เขามีชื่อกลุ่ม มีข้อเรียกร้อง และจุดประสงค์ชัดเจนในการก่อการร้าย และเมื่อเขาเหล่านั้นก่อการร้ายก็จะประกาศตัวว่าเป็นฝีมือของใคร เพื่อจะได้รู้ว่าหากยังดื้อดึงไม่ทำตามข้อเรียกร้องที่กลุ่มก่อการร้ายนั้นๆ เรียกร้อง กลุ่มนั้น ก็จะก่อการร้ายต่อไป
แต่ที่ภาคใต้ มีสักครั้งใหมที่พวกนั้นมาประกาศความรับผิดชอบ มีสักครั้งใหมที่พวกนั้นประกาศจุดยืนในกาารก่อการร้าย มีใครรู้ชื่อกลุ่มไหมว่าชื่ออะไร หากต้องการแบ่งแยกดินแดนจริงก็ประกาศออกมาชัดๆ ไม่ใช่สร้างความหวาดกลัวให้คนทั่วไปอย่างนี้
ลองคิดเล่นๆนะครับ ถ้าเขาทำเพื่อแบ่งแยกดินแดน และบังเอิญทำสำเร็จ เพราะคนที่นั่นส่วนใหญ่อยากแบ่งแยกดินแดนอยู่แล้ว(เน้นนะครับว่าลองคิดเล่นๆ)แสดงว่าพวกเขาก็ต้องฆ่าประชาชนของตัวเองไปมากมายเพราะการฆ่าคนไม่เลือกหน้าอยู่ตอนนี้
การก่อความไม่สงบทุกวันนี้ คือการฆ่าคน ฆ่าพระ ฆ่าครู วางระเบิด เผาโรงเรียน โดยไม่มีเหตุผล ทำไปเพื่ออะไร เพื่อความสนุก หรือเพื่อแบ่งแยกดินแดน หรือเพื่อประโยชน์ทางธุรกิจ ทำโดยคนกลุ่มเดียวกัน หรือทำโดยคนหลายกลุ่ม มีใครรู้บ้างว่าทำไปทำไม ทำไปเพื่ออะไร
----
คิดถึงกอล์ฟจัง
ข่าวร้ายในชีวิตมากมาย โทรศัพท์มือถือของผมโดนวิ่งราว เศร้าอะ
คืนวันศุกร์ผมไปเที่ยว SEVENTY BAR กับเพื่อนๆ แล้วก็ก๊อบ แต่ก๊อบมาไม่ถูกเลยไปลงที่ สวนลุมไนท์ ผมก็เลยออกจากร้านจะไปรับ เดินออกมาจากร้านไกลเหมือนกัน ระหว่างที่ถามที่อยู่ของก๊อบให้แน่นอนจะได้ไปรับถูก ไอ้เลวมากเบอร์1คนหนึ่งวิ่งมาจากไหนไม่รู้มาแย่งโทรศัพท์จากมือผมไปเลย
เสร็จแล้วมันก็วิ่งไปที่รถมอเตอร์ไซต์ที่ไอ้เลวมากเบอร์ 2 จอดรออยู่แล้วก็ขับหายไปกับสายลม ฮือๆ โทรศัพท์ราคาหมื่นเล็กๆบาทของผม หายไปกับความเลวของมนุษย์2คน
ถ้าพูดถึงความชอบก็ไม่ชอบโทรศัพท์เครื่องนั้นเท่าไรหรอก เแบบว่าเซ็งโทรศัพท์เครื่องที่หายไปอยู่นิดหน่อยเพราะมันแฮ็งบ่อยมากๆกะจะขายหลายหนแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ขายเพราะว่าจะรอโบนัสออกแล้วค่อยซื้อใหม่
แต่พอมันมาหายไปด้วยการถูกวิ่งราวนี่รู้สึกเสียดายมากๆ ถ้ามันหายด้วยความงี่เง่าของตัวเองคงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้หรอก ดีนะที่ยังไม่ขายแล้วซื้อใหม่ ไม่งั้นคงเศร้ากว่านี้ แต่ก็ยังดีที่ไม่โดนทำร้ายร่างกายด้วย ถือว่าฟาดเคราะห์ไปแล้วกัน(กะว่างวดนี้จะซื้อหวยแหละทุกคน แบบว่าถ้ามีเรื่องอะไรแย่ๆในชีวิตแล้ว มันก็น่าจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นบ้าง)
คนเรามันก็มักง่ายเกินไป ของของคนอื่นมันอยากได้มันก็ไปขโมยเค้ามา โดยไม่รู้เลยว่าคนอื่นเค้าต้องทำงาน ต้องเก็บเงินกว่าจะได้โทรศัพท์สักเครื่อง เมื่อมันอยากได้ไม่ต้องเก็บตังค์ ไม่ต้องทำงานวิ่งราวของคนอื่นซะงั้น มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอ แค่อยากได้ แค่วิ่งราวของคนอื่น แย่มากๆขอประนาม
และที่สำคัญที่ที่ผมโดนวิ่งราวนี่กลางเมืองมากๆ ตอนไปแจ้งความตำรวจบอกว่าโดนอีกแล้วเหรอ พูดเหมือนว่าแถวนั้นโดนบ่อย ถ้ามันโดนวิ่งราวบ่อยๆแล้วทำไมคุณตำรวจทั้งหลายถึงไม่ป้องกันบ้าง ก็โทษตัวเองด้วยนะที่ไปในที่เปลี่ยวๆเอง แต่อย่างน้อยถ้าที่ที่มีคดีบ่อยๆก็น่าจะทำอะไรบ้าง เขียนป้ายประกาศสักแผ่นก็ยังดี
ตอนไปแจ้งความก็อารมณ์เสีย ตำรวจไทยทำงานช้ามากๆ ไปโรงพักเป็นชั่วโมงกว่าจะแจ้งความเสร็จ จนก๊อบมันแซวว่า
"รู้นะเครียดที่ตำรวจทำงานช้า มากกว่าโทรศัพท์หายแล้วใช่เปล่า"ตอนนั้นรู้สึกอย่างที่ก๊อบบอกเลยเครียดขึ้นสมองมากๆ
