Poem

นับตั้งแต่วันที่เธอเดินเข้ามาชีวิตฉัน เธอขอหอแก้มฉัน ตั้งแต่วันนั้นในหัวใจฉันก็มีแต่เธอ แม้ว่าในวันนี้ ฉันอาจจะมีใครต่อใครผ่านเข้ามาในชีวิต แต่คนที่เข้ามาล้วนไมใช่ คนของฉันคนเดียว เหมือนกับที่ฉันกับเธอที่ต่างไม่ใช่คนของกันและกัน

ความสัมพันธ์ของเราที่ครั้งหนึ่งเหมือนเคยมีใจให้กัน ความสัมพันธ์ที่เธอเริ่มขึ้นก่อน และภายหลังเธอก็ทำให้มันจบลงราวกับว่าไม่รู้จักกันมาก่อนมันทำร้ายฉันอย่างรุนแรง เหมือนคนที่กำลังจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าสิ่งที่พยามยึดทุกสิ่ง แล้วก็เป็นเธอที่ยื่นปลายไม้ที่มีหนามแหลมคม ปลายไม้ที่สลักคำว่า "เพื่อน"แน่นอนฉันย่อมไขว่คว้าไว้ แม้ว่าปลายหนามแหลมนั้นจะบาดลึกถึงหัวใจ

ฉันรู้เสมอถึงสาเหตุ ที่เราไม่อาจใช่คนของกันและกัน เพราะเราสองคนเหมือนกันมากจนเกินไป...มากเกินกว่าจะรักกัน..และรู้เสมอว่าแค่ความเป็นเพื่อนกัน มันก็มีค่ามากพอ แล้วสำหรับเราสองคน แค่เธอคิดถึงยามที่เธอไม่มีใคร เธอรู้หรือเปล่าว่าแค่นั้นก็สร้างความสุขกับฉันแล้ว แม้ว่าจะไม่สุขเท่าที่ เธอเป็นของฉันคนเดียว

วันที่เธอแต่งงาน เธอชวนฉันไปงานแต่งงานเธอ เธอชวนฉันเป็นคนแรก ความรู้สึกนี้ เป็นความรู้สึกแห่งความสุขและทุกข์ที่มาควบคู่กัน...สุขที่เห็นเธอมีความสุข..สุขที่พื้นที่ในใจของเธอ มีที่ว่างที่หนึ่งที่เป็นของฉัน ทุกข์ที่เธอจะเป็นของคนอื่นไปตลอดกาล แน่นอนฉันไปงานแต่งงานของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่บางคราถ้าใครสังเกตใครคนนั้นจะเห็นแววหม่นในดวงตา แววหม่นที่เธอรับรู้ด้วยหัวใจของเธอ

เธอรักฉันแบบเพื่อน เป็นสิ่งที่เธอเลือก และเธอเลือกได้ เพราะเธอมีเหตุผลในความเหมือนกันของเรา

แต่ความรักฉันคือ..รักที่เลือกไม่ได้ เพราะฉันรักเธอด้วยหัวใจที่เหมือนกันของเรา

ก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรเพื่อนรักหรอกนะ

แต่เพื่อนรักรู้เปล่า ว่านายเป็นเพื่อนรัก...เพียงคนเดียว ที่ไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเรา เพื่อนรัก เราสองคนสนิทกันมาก ขนาดที่เห็นเพื่อนรักก็ต้องเห็นเรา เป็นปาท่องโก๋ ที่กิน ข้าวด้วยกัน นั่งเรียนใกล้กัน ตัวติดกันตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึง บ่าย 3 โมงครึ่ง หรือนานกว่านั้นตามแต่ฟ้าดินจะเป็นใจ ระยะเวลา 3 ปี ที่พวกเราอยู่ด้วย สร้างความผูกพันธ์ระหว่างพวกเราสองคนมากมาย

หลังจากจบ ม.ปลาย พวกเรายังติดต่อกันเสมอ เพื่อนรักโทรกลับทุกครั้งที่เรา MISS CALL ไป จนถึงทุกวันนี้ที่เราสองคนต่างทำงานด้วยกันทั้งคู่ วันที่ต่างคนต่างโทรหากันเวลาคิดถึงกัน

ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่เคยจางหาย...แม้เสี้ยวนาที

แต่ถึงอย่างนั้นกับเพื่อนรัก เราก็ยังมีความลับที่คนมากมายรู้ แต่เพื่อนรักไม่รู้ ความลับที่เราเป็น...

ก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรเพื่อนรักหรอกนะ

เหตุผลง่าย ที่เราไม่บอกเพื่อนรักก็คือ เพื่อนรักไม่ได้ถาม เราก็เลยไม่บอก เรายอมรับนะว่าตอนที่เราสองคนเป็นคู่หูปาท่องโก๋ เราเคยกลัว กลัวว่าเพื่อนรักจะรับสิ่งที่เราเป็นไม่ได้แต่เราเลิกกลัวไปนานแล้ว

เพราะเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า ความสัมพันธ์ของเรามันลึกล้ำกว่านั้นมากมายนัก

ถึงจะเลิกกลัวแล้วก็ตาม แต่อยู่ดีๆ จะให้เราเดินไปบอกเพื่อนรัก ว่าเราเป็น.. อย่างนั้นเหรอ เวลาคุยกันเรื่องแฟน เพื่อนรักมักถามว่า ไม่มีผู้หญิงมาชอบบ้างเลยเหรอ เราก็ทำทีเล่นทีจริงบอกเพื่อนรักไปว่า

ไม่มีใครสนใจคนอย่างเราหรอก ทุกครั้งที่เราพูดคำนี้ออกไป เรารู้สึกผิด...กับเพื่อนรักเสมอ เราไม่ได้อยากโกหก แต่สถานการณ์มันพาไป

เพื่อนรักขอเราทำใจหน่อยนะ ไว้วันที่เราพร้อมจะบอกเพื่อนรักโดยที่เพื่อนรักไม่ต้องถาม เราจะบอกเพื่อนรักแน่นอน แม้ว่าเพื่อนรักอาจไม่ใช่ คนๆแรกที่เราบอก..แต่เราอยากให้เพื่อนรักรู้ว่า

ในหัวใจเรามีเพื่อนรักเป็นเป็นเพื่อนรักเบอร์หนึ่งเสมอ และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป..ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

(----โหมดความในใจแรกครับ----)

ก็ไม่รู้จะพูดไงนะ เรื่องที่นายไม่รู้อะ แบบว่าจริงๆ เราก็ไม่ได้ปิดบังนะ(ไม่เคยเลย แม้แต่จะคิด) แค่เราไม่พูดออกไปแค่นั้น

เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เราก็แสดงให้นายเห็นแล้วว่า เราไม่เคยสักครั้งที่มองผู้หญิงไปมากกว่าเพื่อน (ไม่ได้ชอบผู้หญิงนะโว๊ย หัดดูให้ออกมั่งดิวะ เดี๊ยวโดนคนแบบกรู ลากไปข่มขืนแล้วจะหาว่าหล่อไม่เตือน)

แต่จนแล้วจนรอด จนป่านนี้นายก็ไม่รู้สักที เราชักไม่แน่ใจแล้วดิ ที่นายไม่รู้เพราะนายไม่เคยสงสัยในตัวเรา หรือเพราะเราสนิทกันมากเกินไปจนนายมองข้ามสิ่งที่เราเป็น หรือเพราะนายไม่ใส่ใจเพื่อนคนนี้เลยกันแน่

เอาเรื่องนี้ไปปรึกษา สุดที่รักดีกว่า หาเรื่องโทรไปหาได้แล้ว เย้ๆ ดีใจ เอ่อนิดนึงนะ เราไม่ได้คิดเข้าไปสร้างปัญหาให้ครอบครัวเขา เค้าสองคนก็ยังรักกันดีอยู่ ส่วนเราก็แค่ยังเราเขาอยู่ก็แค่นั้น แค่โทรไปหาในฐานะเพื่อนแค่นั้นจริงๆ เอ...หรือว่าโทรไปคุยกับเพื่อนสุดที่รักดี(หุหุหุ)


เอาเหอะ รู้หรือไม่รู้ก็ช่าง แต่ในฐานะเพื่อนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงระหว่างเราสองคน ก็ต้องยอมรับละว่านายเป็นเพื่อนผู้ชายที่เรารักมากที่สุด

(กรูรักเมิงเจงๆเลย....เพื่อน)

ส่วนเพื่อนรักคนอื่นนะไม่ได้ไม่รักนะ รักทุกคนแหละแต่ในฐานะเพื่อนสาวนะ( หุหุหุ )
ต้องขอโทษเพื่อนรักบางคนด้วยแล้วกัน ที่เราเอาพวกแกเข้ากลุ่มนี้ซะงั้น ไม่ว่ากันนะ
ถ้างอนเดียวเราไปง้อนะ ให้หอมแก้มเลยก็ได้อะ นะ..ไม่งอนนะ (จะมีใครอยากหอมเปล่าเนี่ย)

แล้วที่สำคัญ คนที่มีความสำคัญในใจเราคนอื่นด้วยๆ ที่เรารักพื่อนรักคนนั้นมากที่สุดจริงๆ แต่เราไม่รักคนสำคัญแบบเพื่อนอะ เข้าใจเราเถอะ

(----โหมดความในใจสุดท้ายครับ----)

หากเรื่องของวันวาน...ทำเธอเจ็บ

นั่นเพราะเธอเลือกเก็บสิ่งเลวร้าย

ความรัก...อกหัก...ไม่ถึงตาย

ผ่านมาแล้วจางหาย...ตามเวลา

เรื่องของวันวาน กับคนสองคน

สุขทุกข์ปะปน มีค่าไร้ค่า

ภาพทุกภาพเก็บงำผ่านแววตา

ขึ้นกับว่าเลือกภาพใด..สะท้อนใจ

-------------------------

แด่อดีตปัจจุบันและอนาคตของผม

(เพ้อเจ้อตามอารมรณ์ครับ ไม่ต้องสนใจ)