ความสัมพันธ์ของเราที่ครั้งหนึ่งเหมือนเคยมีใจให้กัน ความสัมพันธ์ที่เธอเริ่มขึ้นก่อน และภายหลังเธอก็ทำให้มันจบลงราวกับว่าไม่รู้จักกันมาก่อนมันทำร้ายฉันอย่างรุนแรง เหมือนคนที่กำลังจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าสิ่งที่พยามยึดทุกสิ่ง แล้วก็เป็นเธอที่ยื่นปลายไม้ที่มีหนามแหลมคม ปลายไม้ที่สลักคำว่า "เพื่อน"แน่นอนฉันย่อมไขว่คว้าไว้ แม้ว่าปลายหนามแหลมนั้นจะบาดลึกถึงหัวใจ

ฉันรู้เสมอถึงสาเหตุ ที่เราไม่อาจใช่คนของกันและกัน เพราะเราสองคนเหมือนกันมากจนเกินไป...มากเกินกว่าจะรักกัน..และรู้เสมอว่าแค่ความเป็นเพื่อนกัน มันก็มีค่ามากพอ แล้วสำหรับเราสองคน แค่เธอคิดถึงยามที่เธอไม่มีใคร เธอรู้หรือเปล่าว่าแค่นั้นก็สร้างความสุขกับฉันแล้ว แม้ว่าจะไม่สุขเท่าที่ เธอเป็นของฉันคนเดียว

วันที่เธอแต่งงาน เธอชวนฉันไปงานแต่งงานเธอ เธอชวนฉันเป็นคนแรก ความรู้สึกนี้ เป็นความรู้สึกแห่งความสุขและทุกข์ที่มาควบคู่กัน...สุขที่เห็นเธอมีความสุข..สุขที่พื้นที่ในใจของเธอ มีที่ว่างที่หนึ่งที่เป็นของฉัน ทุกข์ที่เธอจะเป็นของคนอื่นไปตลอดกาล แน่นอนฉันไปงานแต่งงานของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่บางคราถ้าใครสังเกตใครคนนั้นจะเห็นแววหม่นในดวงตา แววหม่นที่เธอรับรู้ด้วยหัวใจของเธอ

เธอรักฉันแบบเพื่อน เป็นสิ่งที่เธอเลือก และเธอเลือกได้ เพราะเธอมีเหตุผลในความเหมือนกันของเรา

แต่ความรักฉันคือ..รักที่เลือกไม่ได้ เพราะฉันรักเธอด้วยหัวใจที่เหมือนกันของเรา